ดูจากหัวเรื่องนี้ ไม่ใช่อะไรหรอก พอดีเห็นว่างเลยลองอัพดูครับ

 

เรื่องของเรื่องที่ขึ้นชื่อนี้เพราะ ช่วงได้ดูซีรี่ย์เรื่องหนึ่งญี่ปุ่นชื่อเรื่องว่า Shibatora หรือ ลางสังหาร นั่นเอง

เรื่องนี้เป็นคอมมิคในไทยเรื่องหนึ่งกำลังวางขายอยู่นะครับลองหามาอ่านดูแล้วกันถ้าใครไม่รู้จักและอยากรู้ว่าเรื่องเป็นยังไง

(เพราะขี้เกียจเล่า)

เรื่องของเรื่องคือ เรื่องนี้ในฉบับละครทีวี ได้มีการดัดแปลงไปบ้าง(ค่อนข้างเยอะเลยล่ะ) เนื้อเรื่องหรือคดีหลักๆยังมีอยู่แต่ที่เปลี่ยนคือผู้ที่อยู่เบื้องเรื่องราวทั้งหมดเป็นคนที่มีชื่อว่า โอจิไอ ซึ่งในฉบับคอมมิคไม่มีคนชื่อนี้อยู่และไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเรื่องอย่างฉบับละครทีวี

เรื่องที่จะมาเล่าในวันนี้คือเรื่อง โอจิไอ ซึ่งเป็นตัวร้ายในเรื่อง

 

โอจิไอ เป็นตัวละครที่เป็นเพื่อนเก่าของพระเอกของเรื่องที่เคยมีปัญหากันคือ โอจิไอเป็นฆ่าพ่อของพระเอก และอยู่เบื้องหลังคดีที่พระเอกเราเกี่ยวข้องทั้งนี้เพราะเขามีความปรารถนาที่จะทำให้โลกนี้เป็นโลกที่ไม่สามารถไว้ใจใครได้ (เลยเป็นที่มาของชื่อหัวข้อนี้)

 

ทำไมผมถึงอยากจะเอาเรื่องนี้ขึ้นมาพูด นั่นก็เพราะ มันเป็นความคิดที่กำลังเกิดขึ้นในหัวของผมตอนนี้

 

ทั้งนี้เพราะผมดูแล้วรู้สึกว่าตัวละรที่ชื่อ โอจิไอ นั้น ช่างเหมือนผมเหลือเกินต่างกันแค่ผมไม่เคยฆ่าใครและไม่เคยติดคุก ที่เหมือนกันก็คือ เรื่องของการถูกหักหลัง โอจิไอ เป็นคนที่มักโดนคนอื่นหักหลังโดนที่ไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งเหมือนกับผมตรงที่ว่าผมมักจะโดนเพื่อนๆหรือคนที่ไว้ใจหักหลังโยที่เขาไม่รู้สึกตัวเลยว่าสิ่งท่เขาทำมันเป็นการทำร้ายจิตใจของเราอย่างสุดจะหยั่งถึง....................

 

โอจิไอเลยต้องการที่จะให้ทุกคนได้รับรู้ถึงความทุกข์ทรามาณของเขาบ้างจึงได้ทำทุกอย่างเพื่อทำร้ายสังคมนี้ซะ(ซึ่งในชีวิตจริงมันคงทำกันไม่ได้เหมือนในละคร)

 

เมื่อดูเรื่องนี้แล้วทำให้ผมรู้สึกทันทีเลยว่าการที่ใครซักคนหักหลังเรา ทอดทิ้งเรา ดูถูกเรา โดยที่เขาไม่รู้ตัวว่าเขาได้ทำให้เรารู้สึกอย่างนั้นเป็นเพราะเขาคนนั้นไม่รู้ว่ามันจะทำให้เรารู้สึกอย่างไรหรือไม่ใส่ใจด้วยซ้ำว่ามันจะทำให้เราทุกข์ไม่เคยสนใจความรู้สึกเรา มันเป็นเรื่องที่น่าเจ็บปวดมากนะสำหรับใครสักคนหนึ่งไว้ใจคนอื่นที่ตัวเองเรียกว่า "เพื่อน" แต่ว่าเขาคนนั้นกลับไม่สนใจไม่ว่าด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม

 เรื่องแบบนี้มักเกิดขึ้นกับผมประจำซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกันทั้งที่ผมคิดว่าผมอาจจะผิดเองก็ได้เลยลองปรับปรุงตัวเปลี่ยนั่นนี่เคยคิดว่าเราคงดูแลกันไม่ดีมั้ง แต่สุดท้ายต่อให้ดูแลกันดียังก็ทิ้งกันไปอยู่ดีโดยเฉพาะเมื่อตนเองมีความสุขและเรามีความทุกข์ ไม่ว่าจะเพื่อนหรือคนที่เรารัก ทั้งที่เราไว้ใจและทุ่มเทให้แต่ท้ายที่สุดก็มาทำอย่างนี้กับเรา ทั้งที่บางครั้งคิดว่าจะเลิกเชื่อใจใครไปแล้วจะอยู่มันอย่างคนเห็นแก่ตัวนี่แหละ แล้วอยู่ๆก็เข้ามาทำให้เปลี่ยนความคิดเป็นแง่บวกและสุดท้ายก็มาทิ้งกันไปอีกอย่างนี้จะให้ผมไว้ใจและเชื่อใจใครอีกเหรอมีใครเคยเข้าใจความรู้สึกนี้บ้าง

 คนที่ไม่เคยเจอกับตัวเองคงไม่มีทางเข้าใจหรอกว่ามันรู้สึกอย่างไร เพราะฉะนั้นเลยมีความคิดบางอย่างที่จะทำให้คนอื่นได้ลองรับรู้ซึ่งความรู้สึกนี้ดูบ้าง

แต่เอาเข้าจริงๆก็ทำไม่ได้หรอกเพราะมันคือชีวิตจริงไม่ใช่ละครที่อะไรจะเกิดขึ้นเหมาะเจาะขนาดนั้น

 แต่ส่วนหนึ่งของความคิดก็บอกว่าต้องเอาคืนต้องแก้แค้น ต้องให้มันรู้สำนึก ถึงสิ่งที่ทำกับเราไว้ว่าเมื่อคนที่ตนเองไว้ใจมาหักหลังกันบ้างจะเป็นอย่างไร

แต่สำหรับผมตอนนี้แล้วก็ยังพอทนไหวเพราะอย่างน้อยๆ ตอนนี้ก็ยังมีคนที่พอไว้ใจได้(บ้าง) ถึงแม้เพิ่งจะโดนหักหลังแบบที่คนๆนั้นไม่รู้ตัวเลยก็ตาม แต่ผมก็ยังมีความเชื่อที่ว่าต้องมีคนที่เราสามารถไว้ใจได้จริงๆอยู่

ลองสมมติดูนะถ้าหากโลกนี้อยู่ๆก็เกิดเหตุที่ทำให้ทุกคนไม่สามารถไว้ใจกันได้จะเกิดอะไรขึ้น

 

เพื่อนไม่เชื่อเพื่อน - ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว และคอยแต่จะหวาดระแวงซึ่งกันและกัน

ลูกไม่เชื่อพ่อแม่ และ พ่อแม่ไม่เชื่อใจลูก  - ทำให้ไม่ได้รับการเลี้ยงดูที่ถูกต้องและกลายเป็นปัญหาสังคม

ประชาชนไม่เชื่อในผู้นำ ผู้นำไม่เชื่อในประชาชนตนเอง และอีกมากมาย

 

คุณอาจจะเห็นว่าเป็นเรื่องเล่นๆแต่ถ้ามันเกิดขึ้นจริงก็จะเป็นเหมือนทุกวันนี้ที่เกิดขึ้นการเมืองบ้านเรา

แต่ยังดีที่ไม่เกิดในระดับสังคมมากๆ ไม่งั้นประเทศนี้คงแย่

 

แต่เป็นแค่เรื่องที่คิดขึ้นมาอย่างลอยๆในตอนนี้ แต่เรื่องพวกนี้จะเกิดขึ้นหรอกถ้าทุกคนใส่ใจกันมากกว่านี้

เอาใจเขาใส่ใจเรา เห็นอกเห็นใจกันบ้าง เพราะว่า โลกที่ไม่สามารถเชื่อใครได้ นั้น ไม่ได้เกิดขึ้นจากฝีมือใครคนใดนหนึ่งต่เกิดทุกๆคนทำมันโดยที่ไม่รู้ตัวนั่นเอง

 

ปล.เห็นความเห็นส่วนตัวอาจฟังอาจอ่านไม่รู้เรื่องต้องขออภัยเพราะมันคือการระบายครับ

edit @ 23 Nov 2008 21:52:54 by terusang

Comment

Comment:

Tweet

"โลกที่ไม่สามารถเชื่อใจใครได้" คำนี้โดนใจมากๆครับ...

ผมเองก็ชินกับการโดนหักหลัง และชินกับการหักล้างคนอื่นมามากมาย การที่คนเราจะเป็นโอจิไอได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะผมก็เป็นคนหนึ่งที่เคยเป็น...ผมเป็นคนที่เชื่อใจคนยาก มีคนมากมายเข้าหาและพูดคุยทั้งในโลกจริงและในโลกเน็ต แต่มีไม่กี่คนที่จะเชื่อใจได้ เพราะคนเรามันดูแค่ข้างนอกไม่ได้จริงๆครับ...

แต่ผมคิดเสมอว่า โลกนี้ยังไม่โหดร้ายเกินไปสำหรับตัวเราเอง ถ้าเรากล้าที่จะสู้และยืนหยัดต่อไปได้ ขอแค่มีเพื่อนที่เชื่อใจและมีคนที่รักและหวังดีคอยให้กำลังใจเราเท่านั้นก็ทำให้เรามีแรงสู้แล้วครับ...
เนื้อเรื่องน่าสนใจดีนะครับ อยากลองหามาอ่านดูบ้าง
ผมอาจจะไม่ใช่คนที่อ่านการ์ตูนบ่อยๆ แต่ถ้ามีเรื่องที่ชอบ หรือสนใจ
ก็จะติดตามเป็นบ้าเป็นหลัง(ฮา)

สู้ต่อไปครับ
แสงสว่างทำให้ความมืดหายไปได้เสมอ



#1 By anonym on 2008-11-23 22:45