DPU

ในที่สุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ก็ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะรู้สึกว่าไม่มีอะไรทำ(งั้นเหรอ ได้ข่าวแกงานท่วมหัวเลยนะ)

อะไรในที่นี้คือ เบื่อการที่จะทำอะไรมากกว่า เป็นความรู้สึกที่ไม่อยากทำอะไรเลย

เหมือนกับว่าทุกวันนี้เราเรียนไปอย่างนั้น

ก่อนหน้านี้ตอนที่เข้าเรียนใหม่ๆ

ตอนที่เริ่มต้นชีวิตมหาลัย เราได้ตั้งปนิธานเอาไว้ว่า

จะทำอย่างโน้นจะทำอย่างนั้น

รู้สึกว่าชีวิตที่เริ่มต้นใหม่จากมัธยม ช่างน่าสนใจเสียนี่กระไร

เคยคิดว่ามันจะเป็นจุดเริ่มของอนาคต

การได้พบเพื่อนใหม่ๆ ได้เข้ามาสังคมใหม่ (ทั้งมหาลัยและสังคมอื่นนอกมหาลัย)

ทำให้ตนเองได้เปลี่ยนไป ได้พัฒนาขึ้น

เราไม่ใช่เด็ก อีกต่อไป

อีกทั้งยังเคยมีความฝัน มีจุดหมายในชีวิตเต็มไปหมด แต่ทว่า...

 

 ตอนนี้มันไม่ใช่....................................................

 

ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับเรา

 

สิ่งที่เคยมีมันเริ่มหายไป

จากที่เคยไปเรียนด้วยความกระหายอยากได้อยากเรียน

แต่ตอนนี้กลับไม่ใช่อย่างนั้น

กลับไม่อยากไปเรียนทั้งๆที่จะจบอยู่แล้ว

เรียนก็ไม่เคยได้ F ไม่ดรอพ เกรดได้สามต้นๆ

การเรียนดูไม่มีปัญหาเลย แต่กลับรู้สึกอย่างนี้

มันเป็นเพราะอะไรเราก็ไม่รู้หรอก

แต่ทุกวันนี้กลับรู้สึกแค่ อยากเรียนให้มันจบๆไป

ไม่ใช่ว่าอยากทำงานนะ

 

แค่รู้สึกไม่อยากทำอะไรเลยมากกว่า

เคยเกิดความคิดว่าอยากจะลาออกซะ เพราะว่ามันน่าเบื่อ

แต่พอมาลองคิดดู "ตรูไม่โง่ขนาดนั้นเฟ้ย"

เลยไม่ทำ เพราะว่าคิดได้

 

แต่ที่ว่าเกิดความว่ายังไม่อยากทำงานน่ะมันจริงนะ

 

ก่อนหน้านี้เคยคิดอยากทำงานทันทีที่เรียนจบ

 

แต่พอมาตอนนี้เริ่มคิดว่า

"คนอย่างเราจะทำงานได้จริงเหรอ"

เคยคิดว่าเราคงจะทำงานได้แน่ เพราะเราผ่านอะไรมาก็เยอะ

 

แต่เอาเข้าจริง

 

เรามันไม่ได้เรื่องเลย..............

ที่ผ่านมา  เรามัวทำอะไรอยู่

ทั้งๆที่ เราไม่เคยหยุดเดินเลยแม้แต่ก้าวเดียว

เราคิดที่จะเดินหน้าสู้กับสิ่งต่างๆเสมอ

ทำทุกอย่างมันสามารถทำได้ แต่.....

ทำไมเราเป็นอย่างนี้

เคยคิดเสมอว่าเราไปเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว

ไปพัฒนาตนเองไปแล้ว แต่ทว่า....

สุดท้าย มันก็เหมือนเดิม

 

คือ ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

มันจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่

กับการที่พยายามเท่าไหร่ก็กลับมาที่ศูนย์

ไม่อยากพูดหรอกนะว่ามันเป็นเพราะโชคชะตาของเรา

แต่มันก็อดให้คิดว่าเป็นเช่นนี้ไม่ได้

ถ้าไม่ได้เจอด้วยตนเองคงจะไม่รู้หรอก..........

 

วันนี้คงจบการบ่นแต่เพียงเท่านี้

 

เพราะจิตตกมากๆ เลยนึกเรื่องจะบ่นไม่ออกแล้ว

ไว้พบกันใหม่ครับ

 

สวัสดี